Het verhaal van de liefdesknoop

Bijbelse verhalen verteld voor kinderen
Thema: Als je verliefd bent of gaat trouwen
Johanes 6 vers 60: Willen jullie ook niet weggaan?

Bijbeltekst (NBV)

Johannes 6

60 Veel leerlingen die het gehoord hadden zeiden: ‘Dit zijn harde woorden, wie kan daarnaar luisteren?'

Verhaal

Het was mijn beurt om te lezen, vanmorgen in de kerk. Je weet dat nooit met ds. Geurs, want als iemand die de beurt heeft ziek is, vraagt hij mij toch. Omdat ik een duidelijke stem heb, zegt hij, en omdat ik de lettergrepen niet inslik. "Nee, natuurlijk doe ik dat niet, dominee, zeg ik, want ik krijg thuis genoeg te eten".

Genoeg daarvan. "Eline, zegt hij, lees jij Johannes 6, vanaf vers 60". Goed, dat doe ik. Daar staat dat veel leerlingen bij Jezus weggingen omdat ze vonden dat hij dingen zei die zij niet leuk vonden om te horen. En dan zegt de Heer tegen zijn discipelen: "Willen jullie niet ook weggaan?" Dat leek een crisis, natuurlijk, het ging om het wederzijds vertrouwen. En wat zegt Petrus dan? "Maar waar moeten we heen? U hebt de woorden van het eeuwige Leven!"

En toen vertelde ds. Geurs het verhaal van de Liefdesknoop, oftewel The Lover's Knot. Want zo heet die knoop in het echt: The Lover's Knot. Ds. Geurs zei dat je elkaar niet in de steek moet laten, ook al gebeuren er soms dingen die je niet leuk vindt, of waar je het niet eens mee bent. Hij zei dat ook Petrus, een van Jezus' beste vrienden, het niet altijd met Hem eens was, maar dat hij er niet over peinsde om weg te gaan. Omdat hij zich supergoed bij Hem voelde. Je moet van elkaar blijven houden, zei ds. Geurs, als je dat leert kom je steeds dichter bij elkaar. Dat kan je horen in mijn verhaal.

Er waren eens twee jonge mensen, die hielden heel veel van elkaar. Zoveel, dat ze met elkaar wilden trouwen. Ze prikten de datum, ze huurden de zaal, ze vroegen de dominee, en dat was ik. Dus wij kregen een trouwdienst in onze kerk, hiep, hiep, hoera, het bruidspaar zei ‘ja' tegen elkaar, en wisselde ringen, ze beloofden elkaar trouw voor het hele leven lang, en gaven elkaar een kus die iedereen hoorde en zag, en ze knielden voor de zegen. Die gaf ik hun in naam van God, en toen waren ze getrouwd.

Er kwam een groot feest, en daar was ik ook. Een hele rij familie en vrienden kwam een hand geven, en soms ook een cadeautje. Al die cadeautjes legde de ceremoniemeester op een grote tafel. Dat werd een hele stapel, dat kan je wel denken!
Toen er niemand meer was om een hand te geven, gingen bruidegom en bruid even gauw kijken wat ze allemaal hadden gekregen. Tussen de elektrische apparaten en lekker geurende flesjes en enveloppen-met-inhoud , lag ook een langwerpige doos. "Eens kijken, zei de bruid, wat daar in zit. Zeker een stropdas voor jou, als je naar de kerk gaat!"
Maar niks geen stropdas. Het was een stuk touw. "Een stuk gewoon touw, zei de bruid, wat moeten we daar nu mee!"
"Een stuk touw met een knoop, zei de bruidegom, moet je eens kijken wat een dikke!"
"Ja, kinderen, zei ds. Geurs, het was een heel ingewikkelde knoop, maar ook een hele mooie, met een rand eromheen gewerkt, net een medaille".
"Waar is dat voor? vroeg de bruid, weet jij dat?"
"Het is misschien een spelletje, zei haar nieuwbakken man. Zoiets om uit elkaar te halen..."
"Nou, zei zij, dat mag jij dan doen, want ik heb geen zin om mijn mooie nagels kapot te trekken. Stel je voor, ik wil mooi blijven op ons feest!"

Daar begon de bruidegom dus aan die knoop. "Oh, zei hij, die heb ik in een minuut uit elkaar, let maar op!"
Ja, dat had hij gedacht. Na vijf minuten prutsen met af en toe een lekker hapje er tussendoor en een kus die naar zalm smaakte, (je moet dus niets in je mond hebben als je kust) zat de knoop nog steeds even vast, ja nog vaster. "Wat een waardeloos spel", zei de bruidegom.
"Weet je wat wij doen, zei zij, wij gooien hem weg - of, wacht eens, wij gebruiken hem als een koord voor de gordijnen!"

Ze zouden zich al omdraaien om een dansje te maken, toen was er opeens die Engelse man. Hij was een collega van de bruidegom. Hij had dat pakje gegeven, nu wisten ze het opeens weer. "You know what this is, vroeg hij, this is a lover's knot!" Weet je wat dit is? Het is een liefdesknoop! En hij legde uit. Als je trouwt in Engeland, krijg je soms een Lover's Knot. En de truc is dat je moet proberen die uit elkaar te halen.
"Dat hebben we al geprobeerd, zei de bruid, maar dat gaat niet!"

Er stond een hele kring bruiloftsgasten om hen heen. Laat ons eens proberen, zeiden zij. Maar wat die ook deden, ze kregen die knoop niet uit elkaar. Hij ging steeds vaster zitten. "Daar gaat het juist om, zei de gever van het cadeau. Het ene stuk van het touw is de bruid, het andere eind is de bruidegom. En de knoop tussen hen in wil zeggen dat ze veel van elkaar houden en elkaar nooit los zullen laten". "Ah, juist, zeiden de bruiloftsgasten, en wat wij ook doen, wij krijgen ze niet uit elkaar! Goed zo!" "Daarom heet het ook de liefdesknoop, zei de gever."

Dat was het verhaal, en ds. Geurs vroeg of iedereen het begreep. Ja, iedereen, en er waren een paar jongens die beloofden om volgende zondag met zo'n liefdesknoop naar de kerk te komen die ze zelf gingen maken. Een van de meisjes zei: "Maar dan moet je niet van dat nylontouw nemen, want dat glijdt alle kanten uit, zo'n knoop heb je zo uit elkaar. Neem gewoon touw!"
"Een goede raad, zei ds. Geurs, want alle kanten uit glijden is niks".

Wij gaan naar huis, in de toren zegt hij tegen mij: "Eline, schrijf je het verhaal op?"
"Het is al klaar, zeg ik tegen hem. Er staat ook in dat je geen kus moet geven met een stuk zalm in je mond".
"Dat heb ik nooit gezegd, zei ds. Geurs, ik wil niet dat het erin komt, hoor je, Eline".
Dus geen zalm, dat komt er bij mij niet in.

Bron: Harmen Geurs D.D., Kollum, Friesland